Andrzej A. Widelski - Fragmenty recenzji

2008-10-04

Andrzej A. Widelski - Fragmenty recenzji

[...]W zakresie formy, ryciny Andrzeja Widelskiego- obecnie w jego twórczości od 1986 roku- wykazują zadziwiającą spójność i dojrzałość. Co prawda niekiedy można ulec złudzeniu, ze już to gdzieś widzieliśmy, ale mimo wszystko wydaje się- jestem przekonany- ze artysta jest na najlepszej drodze do stworzenia czytelnej, swojej własnej osobowości plastycznej. Osobowości, w której, obok oczywistych związków z analogicznymi doświadczeniami i poszukiwaniami wielkich artystów europejskich pierwszego dziesięciolecia XX wieku (głównie na polu abstrakcji i konstruktywizmu), znajdujemy cząstkę duszy i umysłu Andrzeja Widelskiego. Twórcy bezsprzecznie wrażliwego na rolę kreski i plamy w budowaniu charakteru, nastroju danej kompozycji. Mając problemy warsztatowe już po za sobą, artysta coraz śmielej i swobodniej wznosi misterne konstrukcje kolejnych snów, marzeń i emocji, na płaskiej, dwuwymiarowej płaszczyźnie kartonu.

Wyczuwalna lekkość i łatwość, z jaką powstały ryciny w ostatnim 1993 roku, pozwalają wierzyć, ze rozbudowana wyobraźnia Andrzeja Widelskiego przyniesie nowe, jeszcze ciekawsze efekty wizualne- i to już w niedalekiej przyszłości.

02.12.1993 prof. Lechosław Lameński